Tandarts tot in de dood
Een belangrijke vraag die ik me stelde bij het opstellen van de rouwadvertentie voor mijn vader, was of je een tandarts blijft, zelfs nadat je niet meer BIG-geregistreerd bent. Moest hij naast echtgenoot, vader en opa ook nog steeds als tandarts worden vermeld, ook al was hij al 27 jaar met pensioen? Hij was niet zomaar iemand die was overleden, hij was een tandarts.
De discussie rijst over of je slechts een titel hebt of daadwerkelijk als tandarts actief bent. Ben je buiten de patiëntenbehandelingen ook betrokken bij je vak of niet? Er zijn bevlogen tandartsen die geen lid hoeven te zijn van een club, en er zijn tandartsen die er de kantjes vanaf lopen. Passie voor het vak is een keuze, geen lidmaatschap.
In de tijd van mijn vader was er nauwelijks keuze, want bijna iedereen was praktijkhouder met alle rompslomp van dien. Hij had een eigen praktijk aan huis (met aanvankelijk maar liefst 12000 patiënten) en draaide maandelijks een zeer druk weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde, dus hij was niet alleen een tandarts, hij was dé tandarts. Met onbedoelde passie en toewijding.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd dook hij onder in Muggenbeet, waar hij vroeg in zijn carrière een tweede woning had gekocht, zoals de meeste tandartsen uit die tijd deden. Privacy was voor een dorps-tandarts misschien niet vanzelfsprekend, maar gelukkig wel te koop.
Na 30 jaar hard werken had mijn vader er genoeg van. Het was tijd om te stoppen met werken én om te stoppen met tandarts zijn. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw leven te beginnen. Een leven in de natuur, ver weg van patiënten en drukke schema's. Het was tijd om te genieten, zonder tandheelkundige verplichtingen.
Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, want dat was hij al lang niet meer. Maar toen de rouwkaarten een week later binnenstroomden, waren er verrassend veel oud-patiënten, ondanks dat hij al 27 jaar met pensioen was. Mijn vader had het vak vaarwel gezegd, maar voor zijn patiënten was hij nog steeds hun tandarts, tot in de dood.
Jerry Baas
